ماییم و شبِ تار و غم یار و دگرهیچ

صبرِ کم و بیتابیِ بسیار و دگر هیچ

در حَشر چو پرسند که سرمایه چه داری؟

گویم که غم یار و غم یار و دگر هیچ

عرفى شيرازى

به خدا حافظی تلخ تو سوگند نشد
که تو رفتی ودلم ثانیه ای بند نشد

لب تو میوه ممنوع ولی لبهایم
هر چه از طعم لب سرخ تو دل کند نشد

با چراغی همه جا گشتم وگشتم در شهر
هیچ کس هیچ کس اینجا به تو مانند نشد

هر کسی در دل من جای خودش را دارد
جانشین تو در این سینه خداوند نشد

خواستند از تو بگویند شبی شاعرها
عاقبت با قلم شرم نوشتند:نشد!

فاضل_نظرى

سراپا اگر زرد و پژمردهایم
ولی دل به پاییز نسپردهایم

چو گلدان خالی لب پنجره
پر از خاطرات ترکخوردهایم

اگر داغ دل بود، ما دیدهایم
اگر خون دل بود، ما خوردهایم

اگر دل دلیل است، آوردهایم
اگر داغ شرط است، ما بردهایم

اگر دشنۀ دشمنان، گردنیم
اگر خنجر دوستان، گُردهایم

گواهی بخواهید، اینک گواه
همین زخمهایی که نشمردهایم

دلی سر بلند و سری سر به زیر
از این دست عمری به سر بردهایم

قیصر_امین_پور

می خواهمت چنان که شب خسته خواب رامی جویمت چنان که لب تشنه آب رامحو توام چنان که ستاره به چشم صبحیا شبنم سپیده دمان آفتاب رابی تابم آن چنان که درختان برای بادیا کودکان خفته به گهواره تاب رابایسته ای چنان که تپیدن برای دلیا آن چنان که بال پریدن عقاب راحتی اگر نباشی، می آفرینمتچونان که التهاب بیابان سراب راای خواهشی که خواستنی تر ز پاسخیبا چون تو پرسشی چه نیازی جواب را قیصر امین پور